Weathered Soul
De troost die me sloopt
door Marion van den Ende
In mijn hand de fles, op mijn rug de rugzak die ik nergens kan neerzetten. Het troost me even, en het sloopt me langzaam — en toch grijp ik er telkens weer naar. Ik weet het, en ik doe het toch.
- TechniekHahnemühle · Dibond
- Formaat100 × 75 cm
- OplageOplage van 24
- Prijs€ 995
De last en de fles
Verslaving begint zelden bij de drank zelf. Ze begint bij wat een mens meedraagt — het rugzakje dat op de rug van deze vrouw hangt, zwaar en niet af te leggen. De fles is niet de oorzaak; ze is de noodgreep, de korte verdoving die de last even lichter maakt. Daarin schuilt de wreedheid: het middel dat troost, is hetzelfde middel dat afbreekt.
De ketting die van de rugzak naar voren loopt, verbindt het verleden met het glas in haar hand — wat ze meedraagt en waarnaar ze grijpt, zijn één keten geworden. Haar blik is neergeslagen, niet van schaamte alleen, maar van vermoeidheid: het gevecht dat niemand van buiten ziet.
Dit beeld veroordeelt niet. Verslaving is geen gebrek aan wilskracht, maar een poging om te overleven wat te zwaar werd. De frescobewerking legt de barsten open die eronder liggen — en toont, zonder oordeel, een mens die troost zocht op de enige plek die zij nog kende.
