Weathered Soul
De muur die ik bouwde
door Marion van den Ende
Deze muur heb ik zelf gemetseld, steen voor steen, om niemand meer binnen te laten. Van buiten lijkt het bescherming; van binnen sta ik alleen aan de goede kant. Kijk goed en je ziet dat de muur en ik hetzelfde gezicht dragen.
- TechniekHahnemühle · Dibond
- Formaat100 × 75 cm
- OplageOplage van 24
- Prijs€ 995
Over deze psyche
Bijna iedereen bouwt vroeg of laat muren. Na een teleurstelling, een verlies of een breuk metselen we een laag om het hart — een stille afspraak met onszelf dat niets meer zo diep zal raken. In het begin voelt dat als kracht: eindelijk rust, eindelijk veilig. En vaak is die muur er ook echt geweest op het moment dat we hem het hardst nodig hadden.
Maar een muur kent geen richting. Hij houdt de pijn buiten, en tegelijk ook de warmte, het toeval, de hand die uitgestoken wordt. Wie zich helemaal afsluit, betaalt met eenzaamheid voor een veiligheid die niemand meer bedreigt. Dat is niet zwak of dom — het is menselijk, en het gebeurt zo geleidelijk dat je de laatste steen nauwelijks opmerkt.
En toch is dit geen somber beeld. Zien dat de muur van jezelf is, is al de eerste barst waardoor het licht valt. Wat je zelf hebt gebouwd, kun je zelf weer openen — niet in één keer, maar steen voor steen, wanneer het weer veilig genoeg voelt om iemand binnen te laten.
