Weathered Soul
Wat ik achterliet
door Marion van den Ende
Dit is een gezicht dat in tweeën is gescheurd door één enkele barst. Aan de ene kant nog heel; aan de andere lost mijn huid op in een stad die brandt. Wat rechts oplost in puin, is niet verdwenen — ik draag het mee.
- TechniekHahnemühle · Dibond
- Formaat100 × 75 cm
- OplageOplage van 24
- Prijs€ 995
Het landschap dat je meedraagt
Wie oorlog of vlucht overleeft, neemt meer mee dan een koffer. Het verleden trekt zich terug in het lichaam en gaat verder leven achter de ogen: een geur, een geluid, een straat die er niet meer is. In de psychologie heet dat trauma, maar dat woord is te klein voor wat hier te zien is — het is eerder een tweede landschap dat iemand met zich meedraagt.
De twee ogen kijken verschillend: het ene warm en aanwezig, het andere koel en elders. Zo voelt het vaak van binnen — deels hier, deels nog altijd daar. En toch is dit geen beeld van verslagenheid. De barst breekt het gezicht niet af; hij houdt beide helften bijeen. Wat achterbleef, is niet verloren gegaan. Het is deel geworden van wie iemand is — en juist dat maakt de mens niet zwakker, maar voller.
